Park Narodowy Serengeti: kompletny przewodnik

Strefy

Cztery strefy i dlaczego mają znaczenie

---

Pomyśl o parku jak o czterech odrębnych obszarach działania, a nie o jednym spójnym bloku. Seronera (środek): serce parku, na którym zawsze można polegać. Stała woda w dolinie rzeki Seronera przyciąga osiadłą zwierzynę przez cały rok — to tutaj występuje słynne zagęszczenie dużych kotów, lamparty na nadrzecznych drzewach figowych i lwy na wzgórzach kopjes. To najbardziej dostępna strefa i zarazem najbardziej zatłoczona, szczególnie przed południem wokół miejsc, gdzie dostrzeżono drapieżniki.

Południowe równiny z niską trawą (Ndutu w stronę Naabi Hill): bogate w minerały pastwiska wulkaniczne. Od około grudnia do marca rodzi się tu w ciągu kilku tygodni 400 000–500 000 młodych gnu, za którymi podążają wszystkie drapieżniki — poza sezonem wycieleń równiny te mogą wydawać się puste, co jest naturalnym kompromisem.

Korytarz Zachodni (rzeka Grumeti): ciągnie się w stronę Jeziora Wiktorii. Stada przechodzą tędy mniej więcej od maja do czerwca, a rzeka Grumeti jest domem dla jednych z największych krokodyli w Afryce — to najrzadziej odwiedzana i naprawdę dzika strefa. Północne Serengeti (Kogatende, Lamai): rzeka Mara i granica z Kenią. To kraina przepraw rzecznych od lipca do października, kiedy stada gromadzą się i rzucają w nurt rzeki — najbardziej dramatyczny teatr migracji, a ze względu na dużą odległość od bram wjazdowych, jeden z najspokojniejszych pod względem liczby samochodów.

Osiadła zwierzyna

Osiadła zwierzyna poza migracją

---

Lwy: około 3 000 osobników w parku — największa populacja w Afryce. Dolina Seronera oferuje najbardziej stabilne warunki do ich obserwacji; tutejsze stada mają stałe rewiry od dziesięcioleci, a przewodnicy pracujący w tym rejonie rozpoznają poszczególne osobniki po nacięciach uszu i rysach pyska. Podczas 4-dniowego pobytu w środkowym Serengeti niezobaczenie lwa byłoby naprawdę wyjątkowym zbiegiem okoliczności.

Gepardy: prawdopodobnie najłatwiejsza do zaobserwowania populacja na świecie poza Masai Mara. Południowe równiny w okresie wycieleń są szczególnie dobre — pożywienia jest pod dostatkiem, a koalicje samców oraz matki z młodymi są często widywane z bliskiej odległości. Okolice Naabi Hill warto odwiedzić o każdej porze roku. Lamparty: liczne w lasach nadrzecznych Seronera, gdzie konkretne drzewa figowe są wykorzystywane tak regularnie, że doświadczeni przewodnicy sprawdzają określone gałęzie przed dalszą drogą — świt to najlepszy moment, zanim zwierzęta znikną w gęstwinie koron. Słonie są obecne wszędzie, szczególnie w lasach korytarza zachodniego, i częściej spotyka się tu stada rodzinne niż wielkie, stare samce typowe dla Tarangire.

Pora zielona

Pora zielona: niedoceniany czas na podróż

---

Długie deszcze (kwiecień–maj) i krótkie deszcze (listopad–grudzień) to czas, kiedy większość turystów unika Serengeti, co tworzy trzy realne zalety. Ceny w obozach spadają o 30–40% poniżej stawek w szczycie sezonu. Liczba pojazdów drastycznie maleje — obserwowanie drapieżnika w kwietniu w towarzystwie jednego lub dwóch innych samochodów, w porównaniu do ośmiu czy dziesięciu w sierpniu, to zupełnie inna jakość przeżycia. Krajobraz również się zmienia: Serengeti zmienia barwę z brązowej na zieloną, na równinach pojawiają się dzikie kwiaty, a wzgórza kopjes wyglądają niezwykle na tle popołudniowych chmur burzowych.

Coś za coś: obserwacja zwierząt wymaga więcej cierpliwości, roślinność jest wyższa, więc wypatrywanie trwa dłużej, a niektóre obozy i drogi w korytarzu zachodnim są nieprzejezdne po obfitych opadach. Okres krótkich deszczów w listopadzie i grudniu to zazwyczaj najlepszy kompromis w porze zielonej — ceny są niższe, przyroda budzi się do życia, a stada są widoczne na południowych równinach w drodze powrotnej z północy. Dla miłośników ptaków pora zielona to prawdziwy szczyt sezonu — do ponad 500 osiadłych gatunków Serengeti dołączają wtedy liczne populacje migrantów z Europy.

Czytaj dalej